Producent
: Bell Helicopter Textron
Państwo : USA
Typ : śmigłowiec wsparcia
Konstrukcja : duralowa, półskorupowa, wirnik dwułopatowy
Załoga : 2-4
Data oblotu : 22-10-1956
Data wprowadzenia : 06-1959
Użytkownicy : USA i ponad 40 krajów
Państwo : USA
Typ : śmigłowiec wsparcia
Konstrukcja : duralowa, półskorupowa, wirnik dwułopatowy
Załoga : 2-4
Data oblotu : 22-10-1956
Data wprowadzenia : 06-1959
Użytkownicy : USA i ponad 40 krajów
Dane techniczne UH-1H (Bell 205A)
| Napęd | 1 x Lycoming T53-L-11 | |
| Moc | [KM/kW] | 1400 / 1044 |
| Średnica wirnika | [m ] | 14,63 |
| Długość kadłuba | [m ] | 12,77 |
| Wysokość | [m ] | 3,60 |
| Masa własna | [kg] | 2 363 |
| Masa użyteczna | [kg] | 1 954 |
| Masa całkowita | [kg] | 4 309 |
| Prędkość maksymalna | [km/h] | 204 |
| Prędkość przelotowa | [km/h] | 204 |
| Wznoszenie | [m/s] | 8,1 |
| Pułap | [m] | 3 840 |
| Zasięg maksymalny | [km] | 511 |
W 1952
roku
Armia
Amerykańska ogłosiła zapotrzebowanie i wymagania na nowy śmigłowiec
zdolny do ewakuacji medycznej z pola walki ( Medevac ), szkolenia oraz
ogólnego stosowania. W listopadzie 1953 roku skorygowano wymagania. Do
konkursu przystąpiło 20 firm. W dniu 23 lutego 1955 roku armia
poinformowała o swojej decyzji wybierając model XH-40 opracowany przez
Bell Helicopter Company.
Wersje:
UH-1A
– wersja podstawowa dla armii USA; UH-1B
– modernizacja UH-1A z mocniejszym silnikiem i większą ładownością; UH-1C – modernizacja
UH-1B z większym zbiornikiem paliwa; UH-1D –
unowocześniona wersja z mocniejszym silnikiem i znacznie większą
ładownością; UH-1E
– wersja z możliwością startu z okrętu desantowego; UH-1F – wersja
typowo transportowa z silnikiem o mocy 1272KM; UH-1H – wersja
transportowa dla armii USA z silnikiem o mocy 1400KM; UH-1J - wersja UH-1H
budowana na licencji w Japonii przez Fuji z
lepszym silnikiem Allison L-703-T53 o mocy 1343 kW (1800 KM) oraz z
systemem redukcji drgań; HH-1K
- wersja SAR dla US Navy; TH-1L
- śmigłowiec treningowy oparty na HH-1K dla US Navy; UH-1M -
zmodernizowana wersja UH-1C z silnikiem Lycoming T-53-L-13 o mocy 1400
KM; UH-1N
(Bell 208)- wersja z dwoma silnikami Pratt & Whitney Canada
T400-CP-400 o mocy 900 KM (671 kW) każdy, oznaczona w kanadyjskich
siłach zbrojnych jako CUH-1N Twin Huey; UH-1P -
wersja UH-1F dla USAF specjalnego przeznaczenia; UH-1V - wersja
ewakuacji medycznej US Army; EH-1X
- do walki elektronicznej; UH-1Y
- wersja modernizacyjna UH-1N zwana również Super Huey.
Ładowność: do 13 żołnierzy
Uzbrojenie: dwa karabiny maszynowe kal. 7,62 mm lub wyrzutnie pocisków rakietowych po bokach kadłuba
Ładowność: do 13 żołnierzy
Uzbrojenie: dwa karabiny maszynowe kal. 7,62 mm lub wyrzutnie pocisków rakietowych po bokach kadłuba













































